Actueel en eeuwenoud


Mythologie gaat vaak over de spanning tussen verlangens en plichten. Zo ook het verhaal van Dido en Aeneas. Zo nuttig en nodig blijven de verhalen van de oude Grieken en Romeinen. Ze zijn nog steeds actueel en eeuwenoud. “En zo voer een overvol schip met bootvluchtelingen, niet voor de laatste keer, van oost naar west.” Kan een verhaal nog actueler zijn?

Verteller Paul Groos leerde onze jeugd luisteren. Want hoe krachtig is het woord, als het puur en meesterlijk gesproken wordt door een bezielde en bezielende verteller! We laten hier stukjes horen van wat de leerlingen ervan vonden. (V. Vandenbroucke)

 

Ik vond het een zeer mooie voorstelling. Het was een sterk en samenhangend verhaal. Het was mooi hoe hij specifieke regels uit de Aeneïs besloot op te nemen in zijn verhaal en andere weer niet. Ik hing de hele voorstelling aan zijn lippen en dwaalde geen moment af van het verhaal. Ook de verwijzingen naar het heden (bijvoorbeeld met de vluchtelingen die met boten vluchten van oost naar west) versterkten het verhaal en legden een mooie link met de actualiteit. (Sander Carelsberg)

De voorstelling van Paul Groos heeft me aangenaam verrast. […] Tijdens het optreden speelde hij regelmatig de rol van personages maar hield zich ook aan zijn eigen rol, die van verteller. […] Voor mij heeft hij de liefde tussen Aeneas en Dido ook simpel uitgelegd. Namelijk door het tragische verhaal van Aeneas als vluchteling was Dido ontroerd en ze had nog nooit zo een man ontmoet met wie ze zo veel gemeen had. Liefde was dus een logisch gevolg. Paul Groos sloot zijn verhaal af met een vraag voor zijn publiek: “Hoe zorg je anno 21ste eeuw er voor dat verlangens plichten niet in de weg staan? Dat vind ik een mooie intellectuele vraag om mee te eindigen. Persoonlijk vind ik dat we in het hedendaagse leven soms te veel plichten hebben, dus ik had de vraag liever omgekeerd gezien: “Hoe zorg je er nu voor dat plichten verlangens niet in de weg staan?” (T. Van Daele)

Op vrijdag 13 januari mochten we (de leerlingen van 4, 5 en 6 Latijn) gedurende de laatste twee lesuren gaan luisteren naar de verteller Paul Groos, die een voorstelling bracht met als titel “Dido droomt”. We kwamen als eersten binnen, dus we zaten op de eerste rij. Dat had zijn voor- en nadelen, want we konden alles goed zien, maar we moesten de hele tijd naar boven kijken. (Emma Kips)

Na een tijdje was ik zelfs vergeten dat ik in een zaal vol leerlingen zat, want zijn woorden veranderden in beelden in mijn hoofd. Het leek op een film. Wat het nog leuker maakte, zijn de grappige opmerkingen die de verteller tussendoor maakte. (Leyla Tchirmayeva)

De voorstelling van mijnheer Groos was heel interessant, want de verteller gebruikte elementen die letterlijk uit onze gelezen teksten van Vergilius kwamen, en dat vond ik wel goed want zo werd de link met de lessen gemaakt. (Vincent De Backer)

Het verhaal van Dido is ongetwijfeld één van de mooiste en treurigste uit de geschiedenis van de Romeinen. Hoe Dido haar droom als toekomstige koningin waarmaakte door Carthago te stichten en hoe ze haar eerbewijs aan haar overleden man Sychaeus verloor door de opkomst van de onweerstaanbare Aeneas. Een meeslepend verhaal in een voorstelling van Paul Groos. (Tahmina Mohammad)

Ik vond de voorstelling "De Droom Van Dido" fascinerend en het was vooral prachtig verteld door meneer Paul Groos. Het verhaal zelf kenden we natuurlijk al (doordat we het vorige trimester in de klas hadden gelezen), maar het was veel uitgebreider en beter verteld. Zo werd het ook begrijpelijker (met verwijzingen naar het heden, etc.) en gewoonweg leuker. Wat ik ook nog heb bijgeleerd is dat koning Iarbas niet zo vriendelijk was zoals ik dacht; hij was een wrede koning en zei dat iedereen die in Carthago aankomt zijn slaaf wordt. Dit zorgde dus ook voor spanning tijdens de voorstelling. (Alexander De Maere)

De acteur bracht het verhaal heel ingeleefd en ik had na een paar minuten niet meer het gevoel van er naar te kijken maar het gevoel van er mee in te zitten. Ik kende het verhaal al want we hebben het vorig jaar vertaald bij Latijn maar toch maakte dat het niet saaier. (Stijn Delrue)

Buiten sneeuwde het, dus ik was blij dat we naar binnen mochten. Daar kwam mevrouw Vandenbroucke ons tegemoet en ook zagen we mevrouw Huysmans, een oud-leerkracht van de Middenschool. Eens in de zaal aangekomen, mochten we op de eerste rij plaatsnemen. […] Het was een interessante uitstap, alleen wel jammer dat de stoelen op de duur zo slecht zaten. (Hanne Kips)

Het was helemaal anders dan ik had verwacht, want ik dacht dat de spreker gewoon een verhaal ging vertellen maar hij maakte er een soort van toneel van. […] Ik kende deze mythe nog niet, dus dat maakte het nog interessanter. (Sophie Greyson)

Ik vond het verhaal van Dido overdreven, maar het werd wel mooi verteld. De verteller was voortdurend in beweging alsof hij zelf de special effects was. Dat zorgde ervoor dat het interessant bleef en dat niemand in slaap viel. (Siti Nabila)

Eens de verteller begon, was ik meteen mee. Hij kon zo goed vertellen dat ik op sommige momenten dacht dat het zelfs een toneelstuk was. (Ranya Hourrane)

De grapjes die werden gemaakt konden wat flauw zijn, maar af en toe kon ik er wel mee lachen. Iets dat ook meteen opviel, was dat de verteller een Nederlander was, door zijn accent. Veel toeschouwers moesten overduidelijk even aan dat accent wennen. (Pieter Bernaers)

Tijdens de lessen Latijn kom je wel veel te weten over mythes. Ik vind de mythes interessant, omdat je meestal wel iets herkent van de huidige tijd. Dido was een meisje dat later koningin zou worden en ze wou graag de mensen van haar stad gelukkig maken. Haar broer wou koning worden, maar hij dacht alleen aan zichzelf. De titel “Dido droomt” wijst erop dat Dido altijd haar hoofd op de schouder van haar man legde, haar ogen dicht deed en droomde. (Tara Nesic)

 




« Terug naar het overzicht

X