Monoloog Cicero

Elk jaar plaatst de vakgroep Latijn een culturele activiteit voor onze leerlingen van de derde graad op de agenda. Dit jaar organiseerden we op 19 november in samenwerking met het NKV (de vereniging van liefhebbers van de Oudheid) een brandend actuele voorstelling over staatsmanschap en de delicate strijd tegen alles wat de staat kan bedreigen. We laten graag enkele leerlingen zelf aan het woord:

Geen spectaculaire setting maar wel veel krachtige woorden maken de voorstelling van Cicero zo uniek. "Cicero" gaat over de Romeinse schrijver en advocaat die bekende redevoeringen hield met als onderwerp: Catilina, Cicero’s tegenstander in de consulverkiezing. De persoonlijke gevoelens en vooral de onzekerheid die Cicero op bepaalde momenten uitstraalt, geven voor mij een meerwaarde aan het stuk. De auteur laat daarmee zien dat de echte Cicero ook maar gewoon een mens was. Het is echt ongelooflijk hoe de auteur al die woorden als vanzelf met zo’n inleving en overtuiging kan overbrengen. Ik vond het ook leuk dat hij hier en daar een Latijnse zin citeerde. Voor mij gaf de voorstelling goed weer hoe Cicero’s strijd met woorden tegen Catilina er in 63 v.C aan toe is gegaan. (Kato Michiels)

Ik vond het een goede voorstelling en heb ervan genoten. Het ging over de redevoeringen van Cicero tegen Catalina, opdat hij de macht niet zou grijpen. De acteur kon zich heel goed inleven in zijn rol, zodat je je in de tijd van de Romeinen waande. Hij bracht de retorische teksten overtuigend over, zoals Cicero in zijn tijd had gedaan. Zijn woorden waren krachtig en af en toe gebruikte de acteur een Latijns citaat, zoals "Quousque tandem, Catilina, abutere, patientia nostra?" ("Tot hoever, Catalina, zal jij ons geduld misbruiken?"). Door de voorstelling heb ik Cicero en Catalina beter leren kennen. Daarnaast was het leuk dat de acteur gekleed was als een Romein. Het decor was niet verbazingwekkend, maar dat vond ik niet erg, aangezien de focus lag op de inhoud van de teksten. Voor mij was de voorstelling dus zeker geslaagd. (Charlotte Michiels)

Afgelopen maandag gingen we met 5 en 6 Latijn kijken naar een wel erg unieke voorstelling, de Catilinarische redevoeringen van Cicero. Het stuk was in elkaar gestoken door Daniël Gybels, die de teksten van Cicero tot leven bracht in een theaterstuk. Uiteraard werd het niet opgevoerd door Cicero zelf, die in 43 v.C overleden is, maar door Guido Vanderauwera. Over het algemeen vind ik dat hij dit zeer goed gedaan heeft. Het is namelijk niet gemakkelijk om een monoloog interessant te brengen. Veel mensen hebben het moeilijk om zich lange tijd op één persoon te concentreren. Ik heb het daar ook vaak moeilijk mee en dat ligt vooral niet aan het feit dat het niet boeiend genoeg is. Maar in dit geval had ik er niet al te veel last van. Hij sprak op een aangename en intrigerende manier. Hij sprak zelfs alsof hij Cicero zelf was. Hij zat helemaal in zijn rol en zijn frustratie zag er een aantal keren opvallend echt uit. Zo gooide hij op een bepaald moment al zijn papieren tegen de muur, omdat hij kwaad werd. Bovendien liet hij zich niet uit zijn lood slaan door wat gefluister uit het publiek en hij was vrijwel nooit zijn draad kwijt. Of dat is me dan tenminste niet opgevallen. Hij stopte vaak met spreken, maar als dit was omdat hij zijn tekst kwijt was, is dit niet opgevallen. Ik heb eerder begrepen dat dit zijn bedoeling was. En als het de bedoeling was, was dit zeer moedig van hem. Als het een tijdje stil is, geeft dat het publiek een reden om te gaan praten en hij heeft het toch een aantal keren aangedurfd. En eigenlijk bleef het op die momenten opmerkelijk stil. We kunnen dus wel concluderen dat heel de zaal het een goed stuk vond. En dat is niet onlogisch. Cicero’s werk, dat ik nog niet heb gelezen, was op een originele manier opgevoerd. Maar buiten dat, stapte Guido soms ook even uit zijn personage om na te denken over de vijand, om al zijn gedachten even op een rijtje te zetten. Ik vond het dus over het algemeen zeker de moeite waard en het is ook zeker een aanrader voor de leerlingen die na ons nog zullen volgen. (Jade Volant)

Op 19 november zijn de zesdejaars en de vijfdejaars van Latijn naar een monoloog gaan kijken. Deze monoloog was niet zomaar een monoloog, het was die van Cicero! Hij had het over de kwaadaardige Catilina en over hoe ze alles wat ze hadden opgebouwd, zouden verliezen als ze hem zijn gang zouden laten gaan. De monoloog bevatte heel veel logische argumenten, maar ook zat er emotie in. Dat was precies de soort monoloog die ik van Cicero had verwacht. Ik vond het heel interessant en ook wel amusant om naar te luisteren. Ik hoop dat we voor dit soort dingen vaker de kans krijgen om ze mee te maken! (Asal Askari)




« Terug naar het overzicht

X