Collega's gaan op pensioen!

Op vrijdag 4 juli, onze laatste schooldag, zetten we onze vier jong-gepensioneerden in de bloemetjes. Wie zij waren en wat zij voor onze school hebben betekend kan u hieronder lezen.

 

Gerda Kin

Als je iets lang genoeg goed genoeg doet, dan wordt dat een vaste waarde: iets dat gewoon zo is en zo zal zijn. Maar zelfs de beste vaste waardes mogen ooit op pensioen. Gerda Kin gaf jaren les op het Sint-Annacollege. Jonge collega’s kennen haar als een boegbeeld voor het vak wiskunde of als de klokkenstem die met veel animo uiteenzettingen geeft over breuken of vergelijkingen.  Collega’s met iets meer seizoenen op hun teller herinneren zich misschien beter de weg die Gerda heeft afgelegd om zo bekend te kunnen staan.

Gerda Kin begon in het woelige jaar van 1979 op het Sint-Thomascollege. Voor het eerst in de geschiedenis zaten er datzelfde jaar ook meisjes op het college. Ze begon met vijftien andere nieuwe collega’s en geraakte in 1985 vastbenoemd. Doorheen haar carrière op Sint-Thomas en later Sint-Anna gaf Gerda fysica, verkoopkunde, stadsexploratie en handel. Ze waagde zich zelfs een jaar aan informatica en aan lessen schaken. Met haar grote liefde voor sport (ze wilde vroeger zelfs lerares L.O. worden!) engageerde ze zich ook voor elk schools sportevenement: voetballen of volleyballen tegen de leerlingen? In het lerarenteam kon je Gerda met zekerheid vinden.

Maar haar bekendheid verwierf ze toch als de zelfzekere leerkracht wiskunde, die haar mening duidelijk durft laten horen en niet terug deinst om een degelijke maatstaf te (blijven) verwachten. Gerda zelf zal misschien opkijken van die woorden, want in de kijker zet ze zichzelf niet graag. Toch is ze in onze ogen altijd het summum geweest van iemand die op durft komen voor haar mening, maar tegelijkertijd snel plaats kan maken wanneer iemand er anders over wil denken. Jarenlang is ze al een van de breinen achter elke succesvolle sponsortocht en geeft ze – ondanks een sluimerende onzekerheid tegenover een volwassen publiek – voor een zaal vol ouders heldere infosessies over de Parijsreis.

Gerda gaf 41 jaar les, wist in al die tijd (op één keer na) telkens aan de inspectie te ontsnappen en was elk jaar opnieuw ons richtpunt voor een kwaliteitsvol onderwijs. Voor haar opvolger zijn Gerda’s sportschoenen wel erg groot om te vullen. En laten we dan over die wiskundige muiltjes maar zwijgen.

We gaan je missen, Gerda.

 

Els Vermeersch

Een schools leven is vervuld van iconische beelden, zoals rondvliegende voetballen op de speelplaats of het woest kauwen van leerlingen tijdens een middagpauze. Maar dan heb je nog een categorie hoger, zo’n zicht dat meer zegt dan duizend woorden, en dat is het bureau van Els Vermeersch. Keurig gestapelde kaftjes en mappen, een bekertje met divers gekleurde pennen, een nietjesmachine met ‘secretariaat’ op gestickerd, een ergonomisch stoeltje, en daartussen Els, met krullen, afwachtende blik, opgetrokken wenkbrauw en al.

Als beginnende leraar is die plek wellicht de eerste plaats waar je écht bekend mee geraakt. Waarschijnlijk uitgenodigd door een van Els’ fluo-oranje briefjes kom je er terecht om vervolgens door een administratief labyrint geleid te worden. Els deed dat al die jaren met een typerende nuchterheid die je alleen maar kan verwerven door decennia aan ervaring.  Els is dan ook iemand die doorheen haar carrière veel eindes en nieuwe beginnen heeft meegemaakt.

Ze studeerde in 1979 af als leraar Nederlands – Engels – geschiedenis. Haar drie eerste maanden in het onderwijs diende ze als ‘studiemeesteres’ in Sint-Ursula te Wilrijk. Tegelijkertijd werkte ze ook nog op het Imelda Instituut, waar ze geschiedenis en Engels gaf. Het jaar nadien veranderde haar taak opnieuw en vond ze haar plekje als studiemeesteres en opvoedster. Dat plekje zou vanaf dan altijd het hare blijven, maar niet zonder slag of stoot. Zo werd Els tot drie maal toe gereaffecteerd en maakte ze in 1986 nog de fusie mee tussen het Imelda Instituut en Sint-Thomas. Samen met Maria Goris vormt ze het laatste duo dat van Imelda Sint-Anna hebben helpen maken.  

In de – min of meer – dertig jaar dat Els haar taak op Sint-Anna vervulde, hebben wij haar echter voor meer leren appreciëren dan alleen het paperassenwerk. Voor ons blijft Els altijd de meester der droge humor, een krak in opmerkzaamheid en in veel zeggen met weinig woorden. Ze is deel van het kloppend hart dat Linkeroever draaiende houdt en voor haar verjaardag verschijnen er gezwind profiterollen op tafel. De boekenverkoop zal zonder haar nooit meer hetzelfde zijn, noch zal ooit iemand dat specifieke hoekje op de speelplaats zo mooi aankleden als zij dat kon.

Els, je bent – en blijft – een onmisbaar puzzelstuk dat het Sint-Annacollege zoveel kleur geeft. Niemand zal dat lege plekje in onze puzzel nog zo kunnen vullen als jij. We missen je nu al.

 

Maria Goris

De ene mens kan maar een voldaan leven hebben wanneer avontuur de rode draad is erdoorheen, een ander kent zo’n bevredigend leven enkel wanneer de rode draad het vertrouwde is. Wat Maria Goris betreft geldt het tweede en mocht ze dat parcours opnieuw moeten afleggen, ze zou het op identieke wijze laten verlopen.

Maria is een Ranstse, altijd geweest en dat zal zo blijven, Ranst is Maria. Geboren in Lier, maar gepokt, gemazeld en honkvast is de hele familie van Maria Goris in het dorp. Ze ging er uiteraard naar de lagere school, kende bijna alle kinderen daar zoals ze haar broekzak kent, want haar spelende leven geschiedde in de straten, de pleintjes én op de voetbalvelden van dit Kempisch oord.

De verbetenheid die ze kent voor alles wat met handel te maken heeft, pikte ze jong op, want het gevoel verantwoordelijk en zorgzaam te moeten zijn, zorgde ervoor dat ze als kind al ‘administratief werk’ leverde voor het huishouden Goris. Had Maria haar middelbare schoolloopbaan en haar lerarenopleiding in Ranst kunnen doen, ze had het gedaan, maar het bracht haar uiteindelijk, samen met 8 andere kinderen uit haar lagere school, alsof ze hen allemaal mee op sleeptouw had genomen, tot in het instituut Sint-Agnes in Borgerhout. Met altijd schone cijfers haalde ze, ondanks het aanvankelijk ongeloof van een leerkracht dat ze het zou halen, haar leraarsdiploma.

Na een paar tijdelijke opdrachten her en der in het Antwerpse, kwam ze bijna per ongeluk terecht op het Imelda Instituut (de huidige bovenbouw van het Sint-Annacollege), waar ze in vrij snel tempo één van de handel-coryfeeën werd van de laatste jaren van het beroepsonderwijs. Na de fusie van Imelda en Sint-Thomas (daar waar nu de Middenschool is gehuisvest) en zo het huidige Sint-Annacollege werd, werd ze ‘getransfereerd’ naar de Halewijnlaan en is ze, samen met Els Vermeersch die dit jaar ook afscheid neemt van de school, de laatste leerkracht op school die nog in het Imelda Instituut werkte.

Met Maria verliest onze school een stukje van haar ruggengraat. Niettegenstaande geeft ze haar zin voor standvastigheid, het gevoel voor rechtlijnigheid en haar hart voor gerechtigheid door aan haar opvolging, zodat we er kunnen van uitgaan dat de ruggengraat intact zal blijven. Met haar boodschap daarbij: “Geef nooit op!”

Deze haven verlaat Maria vandaag en naar eigen zeggen zal ze het contact met leerlingen en collega’s ‘keihard missen’, maar toch kijkt ze reikhalzend uit naar de nieuwe horizonnen die ze tegemoet vaart, ook al situeren die zich allemaal in en om haar Ranst: de kleinkinderen en het fietsen, haar twee grote huidige passies. We wensen haar een mooie reis toe! 

 

Els Vanderelst

Op 1 juli 2019 ging Els Vanderelst met pensioen op de middenschool van het Sint-Annacollege.

Na 17 jaar in de privé gewerkt te hebben, stapte Els over naar het onderwijs. Haar onderwijscarrière startte ze op 10 november 1998 in het Van Celstinstituut op het secretariaat. Deze interim sloot in 1999 naadloos aan met een volgende in de bovenbouw van het Sint-Annacollege. Wat later datzelfde schooljaar werkte ze zowel op het secretariaat van de bovenbouw en de middenschool. Uiteindelijk belandde ze voltijds op het secretariaat van de middenschool.

Els was een gewaardeerde collega ondermeer omwille van haar snelle aanpak. Traag stond niet in haar woordenboek. Multitasken daarentegen kon ze als de beste. Ook voor alles wat betrekking had met computers kon je bij Els terecht.  Ze bekeek de wereld doorheen een digitale bril en maakte dan ook gretig gebruik van de meest moderne digitale middelen. Ze was ook een kei in digitaal bekomen van de strafste kortingen op winkelproducten. Door haar snelheid kon het ook weleens gebeuren dat er gekleurd papier besteld werd in een zodanig grote hoeveelheid dat we er jaren later nog steeds plezier van hebben!

Els zorgde ook voor volle mappen met woordzoekers, kruiswoordraadsels e.d. , dit voor in het geval dat de leerlingen geen opdracht hadden tijdens een studie-uur zodat ze toch op een zinvolle manier bezig waren.

We kunnen rustig stellen dat Els alom aanwezig was op de hele verdieping van het secretariaat. Meerdere malen vulde haar galmende, gulle lach de hele ruimte. Je kon als collega ook echt op haar rekenen. Ze probeerde je direct verder te helpen. Tijdschriften die ze thuis uitgelezen had, bracht ze mee naar school zodat de anderen er ook plezier aan hadden. De collega’s konden goed volgen wanneer zoon Tom examens had. Op dat ogenblik brandde er een kaarsje op haar bureau.

Tegenwoordig is Els actief bezig in de politiek. Ze geniet er echt van. Ook haar grote lieveling, kleindochter Eline, krijgt veel aandacht. Sinds zoon Tom en zijn gezin naar Leopoldsburg verhuisd zijn,  kost het wel wat meer moeite om mekaar te zien maar de hedendaagse communicatiemiddelen maken veel goed.

In haar vrije tijd steekt Els een handje toe bij het vroegere schooltje van haar kleindochter. Ze helpt de kinderen tijdens de middag, ze doet er een toezichtje links en rechts…

Kortom, Els verveelt zich geen seconde. Geniet van je pensioen, Els!

 

 





« Terug naar het overzicht

X